به‌ نام خداوند جان و خرد       که از این برتر اندیشه برنگذرد

ستایش بی‌کران سزاوار ذات باری‌تعالی است؛ نخستین استادِ لوح و قلم که «عَلَّمَ بِالْقَلَمِ» سرآغاز دفتر هستیِ انسان ساخت و از ظلمتِ «ما لَمْ یَعْلَمْ» به بارگاهِ «عَلَّمَ الْإِنْسانَ» رهسپار کرد.

دوازدهم اردیبهشت، که در گاه‌شمارِ روزگار، یادآور شهادتِ علامه شهید، مرتضی مطهری است، به‌شایستگی «روز معلم» نهاده شده است؛ آن حکیمِ بی‌بدیل که اندیشه نابش و گفتارِ دلنشینش همچون چراغی فراراهِ نسل‌هاست و آثارِ جاودانش، هر دم بازخوانی و بهره‌گیری را می‌طلبد.

این روزِ فرخنده، پاسداشت مقامِ والای معلم است؛ آن‌که از جان خویش مایه می‌نهد تا چراغ دانایی بر تارک این سرزمین فروزان بماند. اینک ما، فرزندان همین مکتب، بر خود فرض می‌دانیم که پیشانیِ ادب بر آستانِ استادان و حاملانِ مشعلِ علم بساییم و از رنج‌های بی‌دریغِ آنان، به‌ویژه همکاران ارجمند در دانشگاه شیراز، با زبانی که از شرم گفتار قاصر است، سپاسگزاری کنیم؛ چه، هرگام بلندی که در میدان پیشرفتِ این دیار برداشته شده، مرهون همتِ استوار و جانفشانیِ خاموشِ آموزگارانی است که «اِقرأ» را به «بخوان و ببال» بدل ساختند.

دانشگاه شیراز که رهبر شهید انقلاب، آن را «دارالعلمی در دارالعلم» خواند، اکنون در آستانه هشتادمین بهارِ حیاتِ علمی خویش، بالندگی و آوازه خود را وامدار استادان پیشگام و صاحب‌رأیی می‌داند که در هر عرصه، چونان سروهای بلندآوازه این بوم، قامت افراشته و پرچمِ دانش را بر دوش کشیده‌اند.

امروز، در این میانه پرآشوب و روزگارِ دشوار، به‌ویژه پس از دوازده شبِ نبردِ نابرابر و آغاز سومین جنگِ تحمیلی بر ضد ایرانِ سربلند، رسالت استادان دوچندان شده است. آنان امروز نخست باید چونان پدری مهربان و مادری دلسوز، دستان پرمهر بر سر دانشجویان بگشایند تا خستگیِ دل از تنِ آنان بزدایند، انرژیِ امید در جانشان بدمند و آنان را برای ادامه تحصیل با انگیزه‌ای نیرومندتر یاری رسانند و در گامِ دیگر، با اندیشه پویا و دستان پرتلاش خود، در جبهه بازسازیِ میهن پیشگام باشند و ویرانی‌های دشمن را به آبادانیِ روزافزون بدل کنند.

اینجانب، در این روزِ نکوداشتِ معلم، یاد همه استادان و معلمان شهیدِ میهنِ اسلامی را گرامی می‌دارم و این جشنِ پرمهر را به تمامی دغدغه‌مندان و تلاشگرانِ صدیق عرصه تعلیم و تربیت، به‌ویژه همکارانِ گرانقدر و استادانِ ارجمند دانشگاه شیراز، صمیمانه شادباش می‌گویم.

از درگاهِ ایزدِمنان برای تک‌تک شما بلندنظران، سلامتی و سربلندی و توفیق فزاینده در مسیرِ شریفِ خدمت به مردمِ ایران، تربیتِ نسلِ آفتابی و آبادانیِ فردایی روشن‌تر آرزومندم. باشد که با همدلی و خردِ جمعیِ این خانواده بزرگِ دانشگاهی، دشواری‌ها را از پیشِ پایِ این دیار برداریم و میهنِ مان به قله‌های رفیعِ سربلندی و دانایی دست یابد.

دکتر علیرضا افشاری‌فر

رئیس دانشگاه شیراز

اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵